Η ημέρα που σταμάτησα να ζηλεύω τους συναδέλφους μας στο εξωτερικό

Η ημέρα που σταμάτησα να ζηλεύω τους συναδέλφους μας στο εξωτερικό

Πάντα με ενθουσίαζαν οι συνάξεις εραστών της πληροφορικής. Θυμάμαι μικρός στις εκθέσεις «Μηχανοργάνωση» να ψάχνω ανοιχτά τερματικά υπολογιστών για να πειραματιστώ με το λειτουργικό τους σύστημα. (Η εντολή HELP μπορεί να σε πάει αρκετά μακριά.) Ως φοιτητής στα συνέδρια USENIX Technical Conference είχα την τύχη να θαυμάσω τους (συχνά εκκεντρικούς στην εμφάνιση) μάγους προγραμματιστές των συστημάτων που απολαμβάνουμε σήμερα θεωρώντας τα ως δεδομένα. Μετά ως επαγγελματίας γνώρισα τη ζωντάνια και τη δίψα για γνώση που χαρακτηρίζει τα επαγγελματικά συνέδρια: ACCU, GOTO, OOP. Έχοντας ταξιδέψει πολλές ώρες για να βρεθώ εκεί, ζήλευα τους συναδέλφους που έρχονταν σ’ αυτά το πρωί κατευθείαν από το σπίτι τους. Στις 16 Σεπτεμβρίου, περπατώντας από το σταθμό του Θησείου προς το Σινέ Κεραμικός για να παρακολουθήσω το Agile Greece Summit, συνειδητοποίησα ότι αυτή τη φορά δεν είχα τίποτα να ζηλέψω: μια έξοχη εκδήλωση πραγματοποιούνταν στην πόλη μου. Το συνέδριο είχε όλα τα στοιχεία μιας επιτυχημένης επαγγελματικής διοργάνωσης: πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες, πλήθος συναδέλφων που το παρακολουθούσαν με όρεξη, πλούσιες ευκαιρίες για συζητήσεις στους διαδρόμους και την εκπληκτική αίσθηση ότι δεν είσαι σε ένα στημένο περιβάλλον για να διεκπεραιώσεις άλλη μια επαγγελματική υποχρέωση, αλλά σε ένα φιλόξενο σπίτι για να συζητήσεις με τους φίλους σου. Η μεγάλη συμμετοχή έδειξε το έμπρακτο ενδιαφέρον που υπάρχει από εταιρίες στην Ελλάδα για ευέλικτη ανάπτυξη λογισμικού. Η πλειοψηφία των ανθρώπων δήλωσαν ότι προέρχονταν από εταιρίες άνω των εκατό ατόμων. Αυτό είναι επίσης πολύ θετικό, διότι σημαίνει ότι υπάρχουν και στην Ελλάδα αξιόλογες ευκαιρίες για επαγγελματική εξέλιξη στο χώρο μας. (Όσο ενδιαφέρον και συναρπαστικό κι αν είναι το περιβάλλον των νεοφυών επιχειρήσεων, ένα οικοσύστημα εταιριών πληροφορικής χρειάζεται και μεγάλους παραγωγικούς παίκτες για...